ალბათ, შენც გქონია მომენტი, როცა სამსახურში კომპიუტერის ეკრანს უყურებ და უცებ აცნობიერებ, რომ მხრები ისე გაქვს დაჭიმული, თითქოს ზურგით სამყაროს სიმძიმეს ეზიდები. ამოისუნთქებ, მოეშვები და ზუსტად ხუთ წუთში იგივე მდგომარეობაში ხარ.

ჩვენი სხეული მთელი დღის განმავლობაში გველაპარაკება, ჩვენ კი “უფრო მნიშვნელოვანი” საქმეებით ისე ვართ გართული, რომ ამ სიგნალებს ყურადღებას საერთოდ არ ვაქცევთ.

ის უცნაური შფოთვაც გამოცდილი გექნება, უმიზეზოდ რომ მოგივლის ხოლმე პერიოდულად — გგონია, რომ რაღაც მნიშვნელოვანი დაგავიწყდა, რამეს ვერ ასწრებ ან, საერთოდაც, მომავალზე ნერვიულობ. სინამდვილეში კი, შეიძლება, უბრალოდ, მთელი დღეა წყალი არ დაგილევია.

ფოტო: Pinterest

ხან ისეც ხდება, რომ ქვედა ქუთუთო იწყებს თამაშს. ნაცნობია, არა?

ზიხარ და ცრურწმენებს იხსენებ — ნეტავ, კარგის ნიშანია თუ ცუდის. სინამდვილეში კი შენი ნერვული სისტემა გთხოვს, რომ ცოტა ხნით ეკრანს მოსცილდე, ერთი საათით ადრე დაიძინო ან ყავის მეხუთე ჭიქაზე თქვა უარი.

მოწმენდილ ცაზე, უმიზეზოდ რომ ღიზიანდები, ეგეც ნაცნობი გრძნობა იქნება — უწყინარ ამბავზეც კი საჩხუბრად რომ ხარ მზად. არადა, გარშემომყოფები კი არ გახდნენ აუტანლები, სხეული განიშნებს, რომ დაიღალა, ტვინმა უამრავი ინფორმაცია მიიღო და სულ ცოტა, ოდნავ მაინც, დასვენება გჭირდება.

ჩვენ კი ამ ყველაფრის ყავით ჩახშობა, ტკბილეულით გადაფარვა ან იგნორირება ვისწავლეთ. საკუთარ თავს სასტიკად ვექცევით და საერთოდ არ ვუსმენთ. არადა, სხეულს ჩვენზე უკეთ ახსოვს ყველაფერი — გამოუთქმელი ბრაზი, გადადებული დასვენება, არასწორი ჯდომა და ყველა სხვა, თვალით უხილავი სტრესი. და თან არასდროს იტყუება, ჩვენგან განსხვავებით.

ჰოდა, შემდეგ ჯერზე, როცა კისერი ისევ გაგიშეშდება, ყბა დაგეჭიმება ან თვალი აგითამაშდება, ნუ ეცდები ამ შეგრძნების სხვა რამით გადაფარვას. უბრალოდ, ერთი წამით მოეშვი, მხრებიც მოადუნე, ღრმად ისუნთქე, წყალი დალიე და იმაზე იფიქრე, რა გჭირდება ამ მომენტში ყველაზე მეტად.