ბოლო პერიოდში ხშირად საუბრობენ კინოს მომავალზე: კინომოყვარულების ნაწილს აშფოთებს სერიალების პოპულარობა და ბევრი ფიქრობს, რომ ეს ტრადიციული კინოს სახეს საფრთხეს უქმნის; ასევე ადამიანების ნაწილს მიაჩნია, რომ კინოს თანამედროვე ჟანრები, ფორმები და ტენდენციები დაშორებულია ნამდვილ ხელოვნებას.

ამასთან დაკავშირებით ერთ-ერთი ყველაზე ხმაურიანი განცხადება მარტინ სკორსეზემ გააკეთა, როცა სუპერგმირებზე გადაღებული ფილმები დისნეის გასართობ პარკებს შეადარა. სკორსეზეს ბევრი დაეთანხმა და ბევრიც შეეწინააღმდეგა.

ეს სადაო საკითხია, რომელზე შეთანხმებაც ნამდვილად რთულია, თუმცა ვერც იმას უარვყოფთ, რომ კომიქსის გმირების შესახებ გადაღებული ფილმები სულ უფრო მეტად იპყრობს კინოინდუსტრიას (და არა მარტო) და მათი შემოსავლები მილიარდებს აჭარბებს. სწორედ ამის გამო განსაკუთრებით საინტერესოა, თუ რას ფიქრობენ ის ხელოვანები, ვინც თავის დროზე მთლიანად კომიქსის ჟანრის პოპულარიზაციაში უმნიშვნელოვანესი წვლილი შეიტანა.

ინგლისელმა მწერალმა ალან მურიმ, რომელიც ავტორია ისეთი ცნობილი გრაფიკული რომანებისა, როგორებიცაა დარაჯები და V ანუ ვენდეტა, ერთ-ერთ ინტერვიუში სწორედ ამ თანამედროვე ტენდენციებზე ისაუბრა და რაც უნდა გასაკვირი იყოს, თავადვე საკმაოდ კრიტიკული მოსაზრებები გამოთქვა კომიქსის ჟანრის პოპულარობასთან დაკავშირებით.

ჟურნალისტის კითხვას, თუ რატომ არიან დღეს სუპერგმირები ასეთი პოპულარულები და რატომ იზიდავს ხალხს პარალელური რეალობები, ამ საკულტო ავტორმა ასე უპასუხა:

"ვფიქრობ, მასობრივ კულტურაზე სუპერგმირების გავლენა ერთდროულად ძალიან უსიამოვნოა და თან მასზე დარდიც არ ღირს. მაშინ, როცა ეს გმირები თავდაპირველად 12-13 წლის ბავშვების წარმოსახვაზე იყო მორგებული, დღეს ისინი უფრო საყოველთაონი გახდნენ. თანამედროვე ფრენჩაიზების მიზანია, რომ ზრდასრულ აუდიტორიას მისწვდეს, რაც იმას გვანიშნებს, რომ ამ ჟანრის ფუნქცია შეიცვალა და განსხვავებული საჭიროებების დაკმაყოფილებას ემსახურება.

პირველ რიგში, მასობრივი მოხმარებისთვის შექმნილი მსგავსი ფილმებით ცდილობენ მიიზიდონ მაყურებლები, რომელთაც არ სურთ უარის თქმა (ა) თავიანთ რწმენით სავსე ბავშვობაზე ან (ბ) იმედით სავსე მეოცე საუკუნეზე. მსგავსი ფილმების უწყვეტი პოპულარობა მაძლევს საფუძველს ვივარაუდო, რომ რაღაც შეგნებულ, ნებაყოფლობით ემოციურ ტყვეობასთან გვაქვს საქმე, რომელიც კულტურული სტაგნაციის მდგომარეობასთანაა შერწყმული, რაც შეგვიძლია შევნიშნოთ კიდეც კომიქსებში, ფილმებში, პოპულარულ მუსიკასა და ფაქტობრივად, მთელ კულტურულ სპექტრში. თავად სუპერგმირები — რომელთა შემქმნელებს არასდროს დაუცავთ თავიანთი უფლებები მათ დამსაქმებელ კომპანიებთან — კარადაში შენახული იარაღის მსგავსად შიშის დამთრგუნველ საშუალებებად არიან გამოყენებულნი.

ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ ამ წიგნებში არათეთრკანიანი გმირების (და მათი არათეთრკანიანი შემოქმედების) ნაკლებობაა და ეს კულტად ქცეული პერსონაჟები კვლავ დომინანტი რასის ოცნებებს ჰგავს, სადაც თეთრკანიანთა უპირატესობაა წარმოჩენილი. ამის დასადასტურებლად დევიდ გრიფიტის ფილმი ერის დაბადება გამოდგება, როგორც პირველი ამერიკული ფილმია სუპერგმირზე და სწორედ აქედან დაუკავშირდა ნიღბები და მოსასხამები გმირებს".

როგორც ჩანს, ალან მური არც თავის შემოქმედებას წყალობს დიდად:

"აღარასდროს წავიკითხავ ჩემს წიგნებს და სურვილიც კი არ მაქვს, რომ ისინი ვნახო ან მათზე ვიფიქრო. არ მსურს, მათზე ვისაუბრო, ხელი მოვაწერო გამოცემებს ან საერთოდ რამე შეხება მქონდეს მათთან. ვიმედოვნებ, ისედაც ნათელია, რომ შენს შემოქმედებას, რომლითაც მანამდე ამაყობდი, დროსთან ერთად ემოციურად შორდები და ეს მტკივნეული გამოცდილებაა, რასთანაც გამკლავება მარტივი სულაც არაა. ამასთანავე, DC Comics-ის მიერ ჩემი პერსონაჟების ან ისტორიების იდიოტურ გამოყენებაზე ჩემი შეხედულებების დაფიქსირება კიდევ უფრო მტკივნეულია".

ქართულ ენაზე კომიქსების ამ ლეგენდარული მწერლის რამდენიმე გახმაურებული ნაწარმოებია თარგმნილი, მათ შორისაა V ანუ ვენდეტა, რომლის შესახებაც მთავარი არხის გადაცემა შუადღეში ისაუბრეს: