საქართველოში მიმდინარე პროტესტზე საუბრისას ხშირად ავლებენ პარალელს ბელარუსის მოვლენებთან; ორივე ქვეყანაში მოქალაქეები დემოკრატიის მოთხოვნით გაერთიანდნენ და ორივეგან ხელისუფლებამ საპასუხოდ ძალადობა და პოლიტიკური რეპრესიები გამოიყენა. თუმცა, ბუნებრივია, ორ ქვეყანას შორის სხვაობაც ბევრია.

2020 წელს ბელარუსში პროტესტი გაყალბებული არჩევნების გამო დაიწყო, როცა ხალხი ლუკაშენკოს რეჟიმს დაუპირისპირდა. საქართველოშიც პროტესტის მიზეზი არჩევნების გაყალბება იყო, თუმცა მას დაემატა ევროინტეგრაციის შეფერხება და "რუსული კანონის" მიღების მცდელობა.

ბელარუსში ხელისუფლებამ ძალადობა და მასობრივი დაკავებები სწრაფად დაიწყო, საერთაშორისო საზოგადოებამ კი მას მკაცრი სანქციები დაუწესა. საქართველოში რეაგირება ნელია, მაგრამ შეზღუდვები და ძალადობა უფრო მძიმდება.

ბელარუსი ავტორიტარული ქვეყანაა, სადაც ოპოზიცია და დამოუკიდებელი მედია, ფაქტობრივად, გაქრა. საქართველოში არალეგიტიმური ხელისუფლება ცდილობს შეინარჩუნოს დემოკრატიული ფორმები, თუმცა პროცესი ცხადად ავტორიტარიზმისკენ მიდის.

ამჟამად, საქართველოში პროტესტი ფართოვდება – სხვადასხვა ჯგუფი — სტუდენტები, აქტივისტები, პროფესიული საზოგადოებები ერთიანდებიან საერთო მოთხოვნებით: რეჟიმის პატიმრების განთავისუფლება და ხელახალი არჩევნები. ქართული ოცნება ძალადობრივად ცდილობს ამ ტალღის შეჩერებას, თუმცა საზოგადოების მხრიდან წინააღმდეგობა არ წყდება.

მასალა მომზადებულია ForSet-ის მონაცემთა კომუნიკაციის სასტიპენდიო პროგრამის ფარგლებში.