არ მგონია, მაღვიძარას ხმა ვინმეს უყვარდეს. მაგრამ, აი, მისი გულისგამწვრილებელი ზარის შემდეგ, თვალს რომ ახელ, ფეხზე ეგრევე წამოხტომის ნაცვლად, საბანში უფრო ღრმად რომ ეფლობი, გვერდს იცვლი და რამდენიმე წუთით უბრალოდ წევხარ, მაგაზე კარგი ცოტა რამე მახსენდება.

კარგი კია, მაგრამ, როგორც წესი, მაგის გამო ხშირად ვსაყვედურობთ თავს — რომ რეჟიმში ვერ ჩავდექით, ნებისყოფა არ გვაქვს, ზარმაცები ვართ!

არადა, ამ დროს ფიზიოლოგიურად სრულიად ბუნებრივი და აუცილებელი პროცესი მიმდინარეობს.

ჩვენი ტვინი ნათურა არ არის, რომელიც ჩამრთველზე თითის ერთი დაჭერით მყისიერად ინთება. დრო სჭირდება, რომ საჭირო მდგომარეობას მიაღწიოს. მეცნიერები ამ გარდამავალ ეტაპს ძილის ინერციას უწოდებენ. ამ დროს ტვინის ტალღები ღრმა ძილის რეჟიმიდან სიფხიზლის რეჟიმში ნელ-ნელა გადადის.

ფოტო: Magnific

როცა თავს უფლებას ვაძლევთ, მაღვიძარას შემდეგ რამდენიმე წუთი უბრალოდ ვიწვეთ, სინამდვილეში სხეულს საშუალებას ვაძლევთ, ეს ხიდი მშვიდად გაიაროს — ამ დროს არტერიული წნევა ნელ-ნელა იმატებს, კუნთებიც ტონუსში მოდის და ჰორმონებიც სიფხიზლისთვის ემზადება.

მაგრამ, თუ გამოღვიძების პირველივე წუთიდან საკუთარ თავს საყვედურებს ვაყრით, ტვინი თვლის, რომ საფრთხეშია. ორგანიზმში ამ დროს სტრესის ჰორმონები ისედაც მაღალია — კორტიზოლი და ადრენალინი — რადგან სწორედ მათი დახმარებით ვახერხებთ თვალის გახელას. ამ ყველაფერს თუ დანაშაულის გრძნობას და ბრაზს ვამატებთ, დღეს დასვენებული კი არ ვიწყებთ, არამედ საბრძოლო რეჟიმში.

რა თქმა უნდა, მაღვიძარას 10-ჯერ გადაწევასა და იმას შორის, რომ თვალების გახელის შემდეგ, სხეულს რამდენიმე წუთი მივცეთ გამოსაფხიზლებლად, დიდი განსხვავებაა. ეს 5 თუ 10 წუთი სიზარმაცე ნამდვილად არ არის, პირიქით — ნელი და მშვიდი პროცესია იმის გააზრების, რომ ახალი დღე დადგა.

ჰოდა, შემდეგ ჯერზე, როცა ლოგინში შეყოვნდები, თავის გასამართლებელი მიზეზების ძებნას ნუ ეცდები — არ გჭირდება! უბრალოდ ღრმად ჩაისუნთქე, გაიზმორე და გახსოვდეს, დილის მშვიდად დაწყება გაცილებით მეტ ენერგიას მოგცემს, ვიდრე შიშით და თვითგვემით ლოგინიდან წამოხტომა.