შეყვარებული როცა ხარ, გარდა იმისა, რომ სულ გაუაზრებლად და უმისამართოდ იღიმი, შეტყობინების მოლოდინში ტელეფონის ეკრანსაც გამუდმებით ამოწმებ და ავტომობილების გამონაბოლქვით გაჟღენთილ ქალაქის ჰაერში, იასამნის სუნიც კი შეიძლება იგრძნო. ალბათ, ამ ბანალური, მაგრამ სასიამოვნო სიის გაგრძელება იმდენ ხანს შეიძლება, რამდენი ადამიანიც არსებობს. თუმცა არის კიდევ ერთი, ბევრისთვის ნაცნობი და ერთობ უცნაური განცდა — შიმშილის გრძნობის გაქრობა, რომელიც შემთხვევითი სულაც არ არის.

როცა ვინმე ძალიან მოგვწონს, ორგანიზმი ამას მხოლოდ გრძნობად არ აღიქვამს, არამედ სტრესსაც განიცდის; ასე რომ, სიყვარული სასიამოვნოა, მაგრამ ორგანიზმისთვის მაინც სტრესივით მუშაობს. ტვინი სხვადასხვა ჰორმონის გამოყოფას იწყებს, მათ შორის დოფამინის, ადრენალინისა და ნორადრენალინის, რომლებიც ეიფორიას, ენერგიასა და აღელვების იმ შეგრძნებას იწვევს, თავს ერთდროულად ბედნიერადაც რომ გაგრძნობინებს და არეულადაც.

ამ პროცესში, როცა სხეული აღგზნებულ ან სტრესულ რეჟიმშია, ის პრიორიტეტებს ცვლის: პირველ ადგილზე ყურადღება, რეაქცია, გულისცემა და სუნთქვა გადმოდის, საჭმლის მომნელებელი სისტემა კი მეორეხარისხოვანი ხდება. ამიტომაცაა, შიმშილს ნაკლებად რომ ვგრძნობთ.

მეტსაც გეტყვი, მუცელში გაჩენილი პეპლების შეგრძნებაც ნერვული სისტემის რეაქციაა. ჩვენი მომნელებელი სისტემა და ტვინი ერთმანეთთან ძალიან მჭიდროდაა დაკავშირებული, ამიტომ ემოციური მდგომარეობა პირდაპირ აისახება მუცელზეც. როცა ვნერვიულობთ და ძალიან აღელვებულები ვართ, კუჭ-ნაწლავის მუშაობა შეიძლება დროებით შეიცვალოს — გაჩნდეს დაჭიმულობის, სიცარიელის ან მოუსვენრობის მსგავსი შეგრძნება.

რეალურად, ამ დროს საჭმლის მომნელებელი სისტემა უბრალოდ "ითიშება". ორგანიზმი ფიქრობს, რომ ახლა რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი ხდება და ზედმეტი ენერგიის საკვების გადამუშავებაზე ხარჯვა უბრალოდ სისულელეა. მთელი რესურსი გულისცემასა და იმ გაუთავებელ ფიქრებზე იხარჯება, რომლებიც მოსვენებას არ გაძლევს.

არადა, შიმშილის გრძნობა არსად ქრება, უბრალოდ, ტვინი იმდენადაა გადატვირთული ამ ახალი ამბით, კუჭიდან წამოსულ სიგნალებს ყურადღებას აღარ აქცევს. და სანამ შენ გგონია, რომ ემოციებით იკვებები, შენი სხეული რეალურად საკუთარ მარაგს ჭამს. ანუ ის, რასაც სიყვარულის "მსუბუქ სიმპტომად" ვიღებთ, საკუთარ თავზე ზრუნვის რეჟიმის მორღვევად შეიძლება გვექცეს.

ის კია ნორმალური, საჭმელი თუ რამდენიმე საათით საერთოდ არ გვახსენდება, მაგრამ თუ ეს მდგომარეობა გრძელდება, მნიშვნელოვანია, სხეული მაინც არ დავივიწყოთ.

და ალბათ, ჯანსაღი ცხოვრების წესიც სწორედ ეს არის: არა ის, რომ ყველა განცდას ერთნაირად ვუპასუხოთ, არამედ ის, რომ სხეულის სიგნალები დროულად წავიკითხოთ — მაშინაც კი, როცა გონება სულ სხვა რამითაა დაკავებული.