საყვარელ ფინჯანში ცხელ ჩაის რომ ჩამოვისხამთ, ხელისგულებში რომ მოვიმწყვდეთ, თუ შეგიმჩნევიათ, მაგ დროს, როგორ გვიშტერდება თვალი იმ გამჭვირვალე ორთქლზე, ჭიქიდან რომ ამოდის. ტელეფონის ეკრანისკენ კი არ გაგვირბის მზერა, მიღებული შეტყობინებები რომ შევამოწმოთ. არც ვინმეს ვწერთ. უბრალოდ ვდგავართ და იმას ვაკვირდებით, როგორ იცვლის ფორმას ჰაერის ნაკადი, ვიდრე ნელ-ნელა გაქრება.

როგორც წესი, მედიტაციაზე დახუჭული თვალები, ჯდომის სპეციალური პოზა და ფიქრის კონტროლი გვახსენდება ყველას. მაგრამ მაშინ, როცა ჩვენი გადაღლილი ტვინი ლამის გადაწვის პირასაა მისული, თვალების დახუჭვა და არაფერზე ფიქრი, უფრო სწორად, ამისი იძულება თავისთვის, დამატებითი სტრესის მიზეზი ხდება ხოლმე — როცა გონებას იძულებით ვთხოვთ იმას, რაც იმ მომენტში უბრალოდ, ფიზიკურად არ შეუძლია.

ფოტო: Pinterest

სწორედ ასეთ დროს გვჭირდება ხოლმე ის მარტივი, შეუმჩნეველი პაუზა — ჩაის ორთქლზე დაკვირვება, რომელიც ტვინს მხოლოდ ვიზუალით ართობს და არანაირ ინფორმაციას არ აწვდის. ორთქლს არც სტრუქტურა აქვს, არც პასუხის გაცემას ან რაიმეს გადაწყვეტას ითხოვს ჩვენგან, უბრალოდ მოძრაობს — ნელა, უწყვეტად და მშვიდად.

ამ, მართლა 2-წუთიან პროცესში, ტვინი ძალიან მნიშვნელოვან სიგნალს იღებს — რომ უსაფრთხოდაა და არაფერია სასწრაფოდ მოსაგვარებელი.

ეს ორი წუთი უმიზნოდ დაკარგული დრო საერთოდ არაა. ტვინი ახალი ინფორმაციის მიღებას დროებით წყვეტს, ფონურ რეჟიმში მუშაობაზე გადადის და ასე ცდილობს დაგროვებული ფიქრებისა და აზრების დალაგებას.

ჰოდა, შემდეგ ჯერზე, როცა ასეთ გადაღლას იგრძნობ, ნუ ეცდები შენი მდგომარეობის ძალით გამოსწორებას.

უბრალოდ ჩაი მოიმზადე!