ორშაბათიდან სწორად კვება დაიწყე, ოთხშაბათამდე ყველაფერი კარგადაა — მენიუ გაწერილია, ენერგიაც გაქვს და საკუთარი თავითაც ამაყობ. ხუთშაბათს საღამოს კი, დაღლილს შემთხვევით შოკოლადის ერთი პატარა ნატეხი შემოგეჭმება და ის შენი მოსისხლე მტერიც მაშინვე ფხიზლდება, რომელიც გეგონა, რომ კვირის დასაწყისში წარმატებით მიაძინე — უკიდურესობის მოყვარული შინაგანი ხმა, რომელიც დაუსრულებლად გიმეორებს, რომ მუდმივად ყველაფერსა და არაფერს შორის უნდა აკეთო არჩევანი.

ნახევარ საათში აცარიელებ მაცივარს და მერე დანაშაულის გრძნობით დამძიმებული ფიქრობ, რომ ნებისყოფა საერთოდ არ გაქვს.

ნაცნობი სცენარია, არა?

ფოტო: Magnific

ჩვენს ტვინს მართლა ძალიან უყვარს უკიდურესობები და დიეტების კულტურამაც ისე დაგვაზიანა, კვების რეჟიმს მხოლოდ დასაშვებ და მიუღებელ პროდუქტებად ვყოფთ. როგორც კი თავს იმის უფლებას ვაძლევთ, რომ ამ მკაცრი გზიდან ოდნავ გადავუხვიოთ, ტვინი ერთ გადაცდომას სრულ კატასტროფად აღიქვამს. "თუ იდეალური ვერ ვიქნები, მაშინ საერთოდ რა აზრი აქვსო?" — ჯიუტად ვუმეორებთ საკუთარ თავს და შეზღუდვებისგან დაღლილები, დანაკლისს შოკოლადის უზარმაზარი ფილით ვიკომპენსირებთ.

არადა, შოკოლადის პატარა ნატეხი, პიცის ერთი ნაჭერი, გვიან ჭამა ან თუნდაც, რეჟიმიდან ერთდღიანი გადახვევა, მთელ შრომას წყალში არ გვიყრის — ფიზიოლოგიურადაა შეუძლებელი. აი, ფიქრი კი, რომ ყველაფერი გავაფუჭეთ და ამის გამო მომდევნო დღეებში კონტროლის სრულად დაკარგვა, ნამდვილად საზიანოა ჩვენთვის.

ასე ხდება მაშინ, როცა საკუთარ თავს ზედმეტად მკაცრ ჩარჩოებს ვუწესებთ.

შემდეგ ჯერზე, როცა მოგიწევს, რომ გეგმას ოდნავ გადაუხვიო, ღრმად ჩაისუნთქე და თავს შეახსენე, რომ არაფერი დანგრეულა და ყოველგვარი თვითგვემის გარეშე გააგრძელე ცხოვრება.