ალბათ ყველაზე პოპულარული და გავრცელებული ტყუილი, რომელსაც ზრდასრულ ასაკში საკუთარ თავს ან სხვებს ვეუბნებით ხოლმე ისაა, რომ კარგად ვართ და ყველაფერს ვართმევთ თავს.

გარედან თუ შეხედავ, ყველაფერი მართლაც რიგზეა: სამსახურში საქმეს კარგად და დროულად ასრულებ, მეილებს პასუხობ, შაბათ-კვირასაც ახერხებ გარეთ გასვლას. მოკლედ, პროდუქტიული ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებ და კომპლიმენტებსაც იღებ — როგორ გადასარევად ართმევ ყველაფერს თავს. შენ კი თავი თაღლითი გგონია.

იმიტომ, რომ, როგორც კი სახლის კარს მოიხურავ, შეიძლება ტანსაცმლიანად დაემხო საწოლს და ერთი საათი უბრალოდ ჭერს უყურო და სხვა არაფრის ენერგია გქონდეს.

ფოტო: Pinterest

ამ მდგომარეობას ფუნქციურ დეპრესიას ეძახიან. მისი მთავარი ხაფანგი ისაა, რომ გარშემო ვერავინ ხვდება, რა გჭირს. ჩვენ ხომ გვგონია, რომ დეპრესია აუცილებლად ბნელ ოთახში წოლას და ტირილის ნიშნავს. აქ კი ყველაფერი პირიქითაა — მუშაობ, მოძრაობ, გეგმებს ასრულებ, მაგრამ ისე, რომ ვერაფერს გრძნობს.

პირველი, რაც ამ დროს ქრება, მოლოდინის განცდაა — საქმეები, რომლებიც ადრე ინტერესს გიჩენდა, ახლა უბრალოდ მოსანიშნი პუნქტებია შესასრულებელი საქმეების სიაში. აღარც წარმატება გიხარია და შაბათ-კვირაც აღარაა საკმარისი იმისთვის, რომ ორშაბათისთვის ძალები აღიდგინო. თითქოს, ავტოპილოტით ცხოვრობ.

და ეს არ არის უბრალოდ მძიმე პერიოდი, რომელიც გაივლის. მდგომარეობაა, რომელიც თვეები, ზოგჯერ წლები გრძელდება ისე, რომ ვერც კი ამჩნევ, როგორ გადაეჩვიე ნორმალურ ყოფნას. თითქოს გავიწყდება კიდეც, როგორია, როცა რაღაც გულწრფელად გიხარია ან გაინტერესებს.

ფოტო: Pinterest

ყველაზე უცნაური ისაა, რომ ამ დროს საკუთარ თავს ვამუნათებთ ხოლმე — თითქოს ყველაფერი გვაქვს იმისთვის, რომ კარგად ვიყოთ. გვგონია, რომ რადგან საწოლიდან წამოდგომას და მუშაობას ვახერხებ, წუწუნის უფლებაც არ გვაქვს.

სინამდვილეში, ის, რომ რაღაცას თავს ართმევ, საერთოდ არ ნიშნავს, რომ კარგად ხარ. ფუნქციონირება ცხოვრება არ არის.

თუ ის შეგრძნებები და მდგომარეობა ნაცნობია, რაც აღვწერე, იცოდე, რომ მარტო არ ხარ. აუცილებლად ითხოვე დახმარება და გახსოვდეს, რომ სრულიად ნორმალურია ხანდახან საკუთარ თავს მხრების ჩამოყრის და ცუდად ყოფნის უფლება მისცე.