მაროკოში გატარებული დღესასწაულების გახსენებისას, მეფიქრება ყველა ადამიანზე, ვინც ახლა ირანში ასე აუცილებელი რევოლუციისთვის იბრძვის და მზად არის, თავი გასწიროს საკუთარი მრწამსის გამო.
ჩვენ, მათ შორის მეც, ბევრ რამეს არასათანადოდ ვაფასებთ; რომ შეგვიძლია მსოფლიოში მოგზაურობა, იმის ჩაცმა, რაც გაგვიხარდება, უდაბნოში ბედაურის გაჭენება. შეგვიძლია თავისუფლად ვილაპარაკოთ და არ გავჩუმდეთ დასჯის, წამების და მოკვლის შიშით. შეგვიძლია ვიმღეროთ, ვიცეკვოთ, ავირჩიოთ ჩვენი სულიერი გზა და არა — სხვის მიერ თავსმოხვეული. ირანელ ქალებს ეს თავისუფლება არ აქვთ. მე მათ გვერდით ვდგავარ. ირანელ ხალხს თავისუფლება საუკუნეების განმავლობაში არ ღირსებია და ვერ დავიჩემებ, რომ მათი ტანჯვის ბოლომდე მესმის, მაგრამ ფიქრებით და ლოცვებით მათთან ვარ.
დრო მოვიდა. მაგრად მოეჭიდეთ!
ჩემი მხარდაჭერა ირანს. დაე, მათი ხმა გაისმას.
თავისუფლება ირანს!
კომენტარები