იყო და არა იყო რა, გლობალური ომის პარტიაზე უკეთესი რა იქნებოდა?

ამ კითხვას პასუხი "ოცნების" პოლიტსაბჭომ გასცა — გლობალური ომის პარტიის კონსპირაციის შეთხზვის შემდეგ, არალეგიტიმურმა მთავრობამ სამყაროში პოლიტიკური პროცესების წარმმართველი ახალი ორგანო, დიფ სთეითი (Deep State) გამოიგონა. მათი მტკიცებით, უკლებლივ ყველა კონკრეტული პოლიტიკოსი და ბიუროკრატი, რომელიც "ანტიქართული" განცხადებებით გამოირჩევა, "დიფ სთეითის" ქსელის წევრია, რომელიც გლობალური ომის პარტიის კარნახით მოქმედებს.

"ოცნების" ჩინოვნიკებს ზღაპრები განსაკუთრებულად რომ უყვართ, ამაში უკვე დიდი ხანია დავრწმუნდით, ამიტომ, ვურჩევთ 3 ზღაპარს, რომელთა სინამდვილესა და ლოგიკურობაში ამომრჩევლის დარწმუნება შეუძლიათ, სცადონ.

ზღაპარი მზეჭაბუკისა

ამ ზღაპრის მსგავსად, წყლის მიწოდება მოსახლეობისთვის საქართველოშიც შეწყვეტილია. თბილისის სხვადასხვა უბნის გარდა, უწყლოობის პრობლემა მუდმივად აწუხებს სხვადასხვა რეგიონს. ახალი წლის დღეებში გორში უწყლოობამ კრიტიკულ ნიშნულს მიაღწია, რის გამოც ხალხმა ქალაქში რამდენიმე აქცია გამართა.

გორის მოსახლეობას მთავრობა უწყლობის მიზეზს ვერ უსახელებს. შესაძლოა, ისე, როგორც მზეჭაბუკის ზღაპარში, მდინარეებს სამთავიანი დევი დაეპატრონა და მისი დამარცხებაა საჭირო, რათა მოსახლეობამ საბოლოოდ მიიღოს ფუნდამენტური საჭიროება, წყალი, თან ისე, რომ პასუხისმგებლობა "ქართულ ოცნებას" არ დაეკისროს. ჩვენი აზრით, პროპაგანდულმა მანქანამ ქართველები დევების არსებობაში აუცილებლად უნდა დაარწმუნოს.

ნაცარქექია

უსაქმური, წყლის ნაყვით დაკავებული ადამიანების მუყაით, თანამდებობისთვის შესაფერებელ პირებად წარმოჩენა "ოცნების" მრავალწლიანი პრაქტიკაა. მეტი მაგალითი რად გვინდა — საქართველოდ პრეზიდენტად ბიძინა ივანიშვილმა აირჩია ადამიანი, რომელსაც უმაღლესი განათლებაც არ აქვს მიღებული და გინებისა და შეურაცხყოფის გარეშე თავის ლიმიტირებულ სათქმელს ვერ გადმოსცემს.

ვფიქრობთ, ნაცარქექია სწორედ ის პერსონაჟია, რომლის სიდიადესა და გმირობაში მოსახლეობის დარწმუნებაზეც უნდა იმუშაოს პოლიტსაბჭომ. მერე რა, რომ ის მთელი ცხოვრების განმავლობაში ნაცარს ქექავდა?! სამაგიეროდ, ცხვრის მწყემსვა შეძლო! მივცეთ შანსი ჩვენს უნიათო პოლიტიკოსებსაც, იქნებ მათაც გაამართლონ ზღაპრული იმედები?

ტყუილი ტირილი

ბიძინა ივანიშვილის მთავრობის პროპაგანდის სტილი ყველამ კარგად შევისწავლეთ — უშინაარსო პანიკის თესვა, მოგონილ ორგანიზაციებთან ბრძოლა, დიფ სთეითი, მეორე ფრონტი, ლოგიკურ კრიტიკასთან "აბა, ომი გინდათ?!" რიტორიკის დაპირისპირება და, ზოგადად, კონსპირაციებითა და მომავალზე ძრწოლით მოსახლეობაზე მანიპულაცია მისი საყვარელი სტრატეგიაა.

"ოცნების" მიერ რეალობის დამახინჯებულად აღქმისა და მომავლის ირაციონალური შიშის დანერგვის მცდელობები ქართულ ხალხურ ზღაპარს, ტყუილ ტირილს გვახსენებს. ამ ზღაპრის პერსონაჟი დედა და ქალიშვილი ილუზორულად წარმოიდგენენ, რომ მათი მომავალი ტრაგიკულად განვითარდება და მოთქვამენ, სანამ მამა არ მივა და მათ გონზე მოსაყვანად დედა-შვილს ხის ტოტით გატყეპს.

ვფიქრობთ, "ქართულმა ოცნებამ" უნდა გადაიკითხოს ტყუილი ტირილი და ქართველებს უნდა დააზეპიროს კიდეც, ოღონდ, ცხადია, ბოლო ნაწილის ამოკლებით — ტექსტის დაცენზურება მათ ნამდვილად არ გაუჭირდებათ. იქნებ ასე უფრო აიძულონ ხალხი, საქართველოში არსებულ უსამართლობაზე, კორუფციაზე, სიღარიბესა და ქაოსზე თვალი დახუჭონ და მხოლოდ იმ მომავალზე იფიქრონ, რომელიც ან მოხდება, ან, რაც უფრო სავარაუდოა — არა.

ვიმედოვნებთ, რომ ქართველ საზოგადოებას ეყოფა გამჭრიახობა, განჭვრიტოს იმ აბსურდული ზღაპრის დასასრული, რომელშიც "ქართული ოცნება" უკვე 12 წელია გვაცხოვრებს. გვჯერა, რომ ევროპული მომავლის მოსურნე მოსახლეობა აუცილებლად დაამარცხებს იმ ბაყბაყდევს, რუსული გავლენის ჭაობში ჩაფლულ არალეგიტიმური მთავრობის სახით რომ ებრძვის თავისუფლებასა და დამოუკიდებელ აზრს.

არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ყველა ზღაპარს ჰყავს ბოროტი და კეთილი გმირი და როგორც წესი, ზღაპრებში ბოროტი მარცხდება, კეთილი კი სიბოროტეზე იმარჯვებს. ჩვენც ჩვენი ზღაპრის გარდაუვალად სასიკეთო დასასრულის მოლოდინში ვართ.